Wojna psychologiczna Stasi

Wprowadzenie: wojna psychologiczna jako powtarzalna, wyuczalna technologia wpływu; mapa modułów metody i podstawa źródłowa rekonstrukcji.

Profilowanie jednostki i jej sieci społecznej jako fundament metody: osie profilu, źródła danych i przełożenie profilu na decyzję operacyjną.

Trzy podstawy werbunku (przekonanie, interes, nacisk), etapy pozyskania i pozór wolnej decyzji; dane: 81% przez przekonanie, 8% przez kompromitację.

Utrzymanie współpracy, więź z oficerem prowadzącym, trening zachowań i symulacja sytuacji operacyjnych oraz uznany problem "deformacji osobowości" agenta.

Budowa i utrzymanie fałszywej tożsamości operacyjnej, zarządzanie "lukami w legendzie" i rola legendy jako źródła niewidzialności całej metody.

Technika cichego niszczenia przeciwnika: definicja, katalog środków z Dyrektywy 1/76, dobór środka do ofiary i zaprzeczalność jako projekt.

Konstruowanie wroga jako narzędzie sterowania własnym aparatem: usprawiedliwienie, znieczulenie i mobilizacja; obraz "realny i zadaniowy".

Dlaczego wariograf mierzy pobudzenie, nie kłamstwo, i dlaczego NRD go zbadała, ale odrzuciła na rzecz profilowania człowieka przez człowieka.

Zaprojektowany splot działań zmuszający cel do z góry określonej reakcji: reżyseria sytuacji z legendą i informatorem, oparta na realnych okolicznościach.

Dyscyplina tajności czyniąca metodę niewidzialną: reguły konspiracji, zasada wiedzy koniecznej i dekonspiracja jako klęska aparatu.

Ramy proceduralne: kontrola operacyjna osoby (OPK) i sprawa operacyjna (OV) oraz obserwacja, legendowane rozpytanie i "wyciąganie" jako metody pozyskiwania wiedzy.

Zrekonstruowana i przetłumaczona dyrektywa służbowa Stasi o pracy aresztów śledczych (Abt. XIV, 1973): areszt jako narzędzie operacyjne, izolacja, deprywacja i przesłuchania nocne.

Polski przekład kluczowych haseł wewnętrznego słownika Stasi: Zersetzung, werbunek, kombinacja, legenda, konspiracja, OPK/OV, "wyciąganie", obraz wroga i inne.